غروب تنهایی

X

غروب تنهایی

شکسته دلت را به بازار خدا ببر خدا خود بهای شکسته دلان است


	درد بی نهایت گریه کردم ز عشق بی حمایت گریه کردم فتادم در گناه بی گناهان ز تیغ بی رعایت گریه کردم \|+\| واگویه شده توسط تنها در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 \|


	شرجی تر از باران برایت گریه کردم هر شب نشستم در عزایت گریه کردم با آنکه آغوشم تهی بود از خیالت هق هق به روی شانه هایت گریه کردم روی تمام خاطراتم غم نشسته تشنه برای گونه هایت گریه کردم دل را به دریا می زدم از شوق دیدن در غربت گنگ صدایت گریه کردم تنها نشستم در حصار بی قراری بی تاب در حال و هوایت گریه کردم یادش به خیر آن لحظه های خیس دیروز وقتی که من هم پا به پایت گریه کردم \|+\| واگویه شده توسط تنها در سه شنبه یازدهم تیر 1387 \|


	\|+\| واگویه شده توسط تنها در سه شنبه یازدهم تیر 1387 \|


	تو زندگيم معني ۳ چيز رو نفهميدم ۱. عشق . ۲. دوست داشتن . ۳. محبت . از زندگي خسته شدم و دمبال يه راه چاره ام كه زودتر از اين زندگي خلاص بشم .... \|+\| واگویه شده توسط تنها در سه شنبه یازدهم تیر 1387 \|


	گرچه از ترانه و رنگین کمون ساختم تو رو اگرچه از شبنم و گل از عشق پرداختم تو رو برو که عادت می کنم به شاعر رها شده به سایه و به ابر و مه، به من بی رویا شده با من خودی‌تر از نفس شدی و نشناختم تو رو ساختمت و نشناختمت، نشناختم و باختم تو رو \|+\| واگویه شده توسط تنها در سه شنبه یازدهم تیر 1387 \|


	\|+\| واگویه شده توسط تنها در دوشنبه دهم تیر 1387 \|


	خدایا خدایا یاریم کن تا اگر چیزی شکستم دل نباشد \|+\| واگویه شده توسط تنها در یکشنبه نهم تیر 1387 \|

عشق من

عشق چیزی نیست جز بارانی از اشک . پشت یک لبخند....

|+| واگویه شده توسط تنها در یکشنبه نهم تیر 1387 |


	خدا خیلی دوست دارم فقط دسته نیازمو رد نکن که امیدوارم جز تو جلو هیشکی درازش نکنم \|+\| واگویه شده توسط تنها در پنجشنبه ششم تیر 1387 \|


	عشق، هر جا رو كند آنجا خوش است. گر به دريا افكند دريا خوش است. گر بسوزاند در آتش، دلكش است. اي خوشا آن دل، كه در اين آتش است. تا ببيني عشق را آيينه‌وار آتشي از جان خاموشت برآر! هر چه مي‌خواهي، به دنيا در نگر دشمني از خود نداري سخت‌تر! عشق پيروزت كند بر خويشتن عشق آتش مي‌زند در ما و من. عشق را درياب و خود را واگذار تا بيابي جان نو، خورشيدوار. ***** عشق هستي‌زا و روح‌افزا بود هر چه فرمان مي‌دهد زيبا بود** \|+\| واگویه شده توسط تنها در پنجشنبه ششم تیر 1387 \|


	درون سینه آهی سرد دارم رخی پژمرده رنگی زرد دارم ندانم عاشقم مستم چه هستم ؟ همی دانم دلی پر درد دارم الهی کسی مانند من تنها نماند به راه زندگانی وانماند خدا را در قفای کاروان ها غریبی در بیابان جا نماند \|+\| واگویه شده توسط تنها در پنجشنبه ششم تیر 1387 \|


	سهم من پايين رفتن از يک پله متروکست سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست و در اندوه صدائي جان دادن که به من مي گويد: دستهايت را دوست مي دارم دستهايت را در باغچه مي کارم سبز خواهد شد ميدانم, ميدانم و پرستوها در گودي انگشتان جوهريم تخم خواهند گذاشت گوشواري به دو گوشم مي آويزم از دو گيلاس سرخ همزاد و به ناخن هايم برگ گل کوکب مي چسبانم کوچه اي هست که در آنجا پسراني که به من عاشق بودند , هنوز با همان موهاي در هم و گردن هاي باريک وپاهاي لاغر به تبسم هاي معصوم دخترکي ميانديشند که يک شب او را باد با خود برد *ميدانم که ميداني گذشته ها را ميتوان در هم شکست* *اما دل را چه کنيم؟؟؟* \|+\| واگویه شده توسط تنها در پنجشنبه ششم تیر 1387 \|


	هرکسی گمشده ای دارد ، و خدا گمشده ای داشت هرکسی دوتاست ، و خدا یکی بود و یکی چگونه می توانست باشد؟ هرکسی به اندازه ای که احساسش می کنند هست و خدا کسی که احساسش کند نداشت عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند خوبی نگران آن که آن را ببینند و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند و خــــــدا عظیم بود و خوب و پر اقتدار و مغرور اما کسی را نداشت ! و خدا آفریدگار بود چگونه می توانست نیافریند زمین را گسترد و آسمان را برکشید کوه ها برخاستند و رودها سرازیر شدند و دریاها آغوش گشودند و طوفانها برخواست و صاعقه ها در گرفت و بارانها و باران ها و بارانها ! گیاهان روییدند و درختان سر به هم دادند و مراتع سرسبزپدیدار گشت و جنگلهای خرم سر بر داشتند حشرات بال گشودند و پرندگان ناله برداشتند و ماهیان خرد سینه دریاها را پر کردند و قرنها گذشت و می گذشت و درختان گونه گون گلهای رنگارنگ و جانوران در آغاز هیچ نبود ! کلمه بود و آن کلمه خــــــــــــــدا بود خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود و خدا بود و با عدم بود و عدم گوش نداشت حرفهایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گفتیم و حرفهایی هست برای نگفتن و حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرو نمی آورند حرفهای خوب و بزرگ و ماورایی همین هایند و سرمایه هرکسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد حرفهای بی قرار و طاقت فرسا که همچون زبانه های آتشند کلماتش هریک انفجاری را در دل به بند کشیده اند اینان در جستجوی مخاطب خویشند اگر یافتند آرام می گیرند و اگر نیافتند روح را از درون به آتش می کشند و هر لحظه حریق های دهشتناک و سوزنده ای را در درون بر می افروزند و خدا برای نگفتن حرفهای بسیار داشت درونش از آنها سرشار بود و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟ و خدا بود و با عدم بود جز خدا هیچ نبود در نبودن نتوانستن بود با نبودن نتوان بودن و خــــــــــــدا تنها بود هرکسی گمشده ای دارد و خدا گمشده ای داشت علی شریعتی \|+\| واگویه شده توسط تنها در چهارشنبه پنجم تیر 1387 \|


	اگر که هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد . . . اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش \|+\| واگویه شده توسط تنها در چهارشنبه پنجم تیر 1387 \|


	روز زن مبارک با امید به آینده, روزی که نه مرزی باشه و نه احتیاجی به برگزاری روز زن. \|+\| واگویه شده توسط تنها در سه شنبه چهارم تیر 1387 \|


	مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند. گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت. \|+\| واگویه شده توسط تنها در سه شنبه چهارم تیر 1387 \|


	در اين ميان چيزي سخت فراموش شد : « بايد كه عاشق باشيم ، وگرنه به هر چشم كه در ما بنگرند ، پريشان حالي بيش نيستيم. » ساده بگويم ؟ گم شده اي ... گم شده ام ... \|+\| واگویه شده توسط تنها در سه شنبه چهارم تیر 1387 \|


	و دوباره دلم تنگ شده... و دوباره شب بغض،دلتنگی برای تو ،گریه... و فردا اگر نفسی باشد،دوباره صبح ... فرار از چشمان مادر،دلتنگی برای تو ،انتظار، انتظار،... این روزها به لطف تو با تمام وجودم واژه ی انتظار را حس می کنم! تو شاید دلت تنگ شده (اما نه اندازه ی دلتنگی های من) شب... روز ... \|+\| واگویه شده توسط تنها در شنبه یکم تیر 1387 \|


	من و انتظار و کابوس تنهايي من و حس اينکه هرلحظه اينجايي دارم آيينه ها رو گم ميکنم کم کم تو رو هرطرف رو ميکنم ميبينم نگو از تو چشمام چيزي نميخوني تو که لحظه لحظه حالم رو ميدوني اگه اين بهارم برنگردي خونه ديگه چيزي از من يادت نميمونه منو رها کن از اين فکر تنهايي تو نرفتي . نه تو هنوزم اينجايي دارم از خودم با فکر تو رد ميشم دارم عاشقي رو با تو بلد ميشم \|+\| واگویه شده توسط تنها در دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387 \|


	درگذرگاه زمان خیمه شب بازی دهر باهمه تلخی وشیرینی میگذرد عشقها میمیرندرنگهارنگ دگرمیگیرند وفقط خاطره ها هست که چه شیرین وچه تلخ دست نخورده باقی می مانند \|+\| واگویه شده توسط تنها در دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387 \|


	تو ميداني كه من هرگز به خود نينديشيدم ؛ تو مي داني و همه مي دانند كه من حياتم ؛ هوايم ؛ همه خواسته هايم به خاطر تو وسرنوشت تو و آزادي تو بوده است. تو ميداني و همه مي دانند كه هرگز به خاطر سود خود گامي بر نداشته ام؛ از ترس خلافت تشيعم را از ياد نبرده ام. تو مي داني وهمه مي دانند كه نه ترسويم نه سودجو! تو ميداني و همه مي دانند كه من سراپايم مملو از عشق به تو و آزادي تو وسلامت تو بوده است ؛ وهست و خواهد بود. تو مي داني و همه مي دانند كه دلم غرق دوست داشتن تو وايمان داشتن تو است. تو مي داني وهمه مي دانند كه من خودم را فداي تو كرده ام و فداي تو مي كنم كه ايمانم تويي و عشقم تويي و اميدم تويي و معني حياتم تويي و جز تو زندگي برايم رنگ وبويي ندارد. طعمي ندارد. تو مي داني وهمه مي دانند كه شكنجه ديدن به خاطر تو ؛ زندان كشيدن براي تو و رنج كشيدن به پاي تو تنها لذت بزرگ من است . از شادي توست كه من در دل مي خندم. از اميد رهايي توست كه برق اميد در چشمان خسته ام مي درخشد ؛ و از خوشبختي تو است كه هواي پاك سعادت را در ريه هايم احساس مي كنم. \|+\| واگویه شده توسط تنها در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 \|


	تو بزرگترین سوالی که تا امروز بی جوابه نه تو بیداری نه تو خواب نه تو قصه وکتابه برای دونستن تو همه دنیا روگشتم از میون آتش وباد خشکی ودریا گذشتم تو رو پرسیدم وخواستم از همه عالم وادم بی جواب اومدم اما... حالا از خودت می پرسم تو روباید از کدوم شهر از کدوم ستاره پرسید؟ از کدوم فال وکدوم شعر پرسیدو دوباره پرسید تو رو باید از کدوم گل از کدوم گلخونه بویید تو رو باید با کدوم اسب از کدوم قبیله دزدید؟ غایب همیشه حاضر تو رو باید از چی پرسید؟ از ته دره ظلمت یا نوک قله خورشید؟ اونور اینجا واونجا اونور امروز وفردا عمق روح ابی اب ته ذهن سبز صحرا مثل زندگی مثل عشق تو همیشه جاری هستی تو صراحت طلوع ونفس هر بیداری هستی مثل خورشید مثل دریا روشنی وبا صراحت تو صمیمیت آبی واسه شستن جراحت غایب همیشه حاضر تو رو باید از چی پرسید از ته دره ظلمت یا نوک قله خورشید؟ تو رو از صدای قلبم لحظه به لحظه شنیدم تو رو حس کردم تو نبضم من تو رو نفس کشیدم مثل حس کردن گرما یا حضور یه صدایی... به تو اما نرسیدم ندونستم تو کجایی؟ تو رو باید از کی پرسید؟ توروباید با چی سنجید؟ تو رو حس می کنم اما کاشکی چشمهام تو رو می دید غایب همیشه حاضر تو رو باید از چی پرسید از ته دره ظلمت یا نوک قله خورشید؟ \|+\| واگویه شده توسط تنها در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 \|


	*در امتداد نگاه تو* *لحظه های انتظار شکسته میشود* *و بغض تنهایی من* *مغلوب وجود تو میشود* \|+\| واگویه شده توسط تنها در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 \|


	شبی از پشت یک تاریکی غمناک و بارانی تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم تمام شب،برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم . من از یک جستجوی نقره ای ، در کوچه های آبی احساس تو را از بین گلهایی که در تنهائیم روئید با حسرت جدا کردم. \|+\| واگویه شده توسط تنها در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 \|


	نوشتی : گرچه عهد شکستم، اما به نیایت نی های جهان شعله ور خواهم شد... تا آبروی شمع را بخرم ...! می نویسم: گرچه عهد شکستی، اما این نیز به اتفاقهای کهنه اضافه خواهم کرد... تا آبروی عشق را بخرم...! \|+\| واگویه شده توسط تنها در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 \|


	وقتي كه ديگر بودنم يك اشتباه است تنها دليل زنده بودن قلب پاك است وقتي كه اميدي دگر باقي نماند دستان پاك و مهربانت بي مثال است بودي پر پرواز من در بيكرانه اميد كوچ بي نهايت عاشقانه ميخواهمت حتي اگر پرها بريزد پرواز بي پر با تو اميدي دوباره \|+\| واگویه شده توسط تنها در جمعه بیست و چهارم خرداد 1387 \|


	در سكوت مي توان نگاه را معنا كرد و آن را با عشق به دل پيوند زد مي توان بهار را به ديدار برگهاي خزان زده برد و براي رازقي هاي اميد از عطر دوست داشتن گفت مي خواهم سكوت كنم و تنها به حرف نگاهت گوش كنم \|+\| واگویه شده توسط تنها در جمعه بیست و چهارم خرداد 1387 \|


	هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم اندوه من انبوه تر از دامن الوند بشکوه تر از کوه دماوند غرورم یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است تنها سر مویی ز سر موی تو دورم ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش تو قاف قرار من و من عین عبورم بگذار به بالای بلند تو ببالم کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم \|+\| واگویه شده توسط تنها در جمعه بیست و چهارم خرداد 1387 \|


	به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم من صبورم اما . . . چقدر با همه ی عاشقيم محزونم ! و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم من صبورم اما . . . بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم من صبورم اما . . . آه . . آه . . . اين بغض گران صبر نمی داند چيست \|+\| واگویه شده توسط تنها در یکشنبه نوزدهم خرداد 1387 \|


	كمي تا قسمتي خسته كمي تا قسمتي گریان دلم چون كفتري زخمي نشسته گوشه ای نالان کمی تنها کمی ابری کمی چون آسمان بی تاب شبیه ماهیه قرمز درون تنگ پر از آب کمی تنها کمی خاموش کمی از یادها رفته شبیه بی نشان هایم شبیه حرف ناگفته شبيه يك مترسك شد تمام قامت خسته ام به روي آرزوهایم چه ساده چشم می بستم... من اینجا بس دلم تنگ است بدون توشه و بارم برای بی صدا مردن شبی تا صبح می بارم \|+\| واگویه شده توسط تنها در یکشنبه نوزدهم خرداد 1387 \|